"Je mag ze gewoon pakken, hoor!"

Gepubliceerd op 5 juli 2020 om 23:34

Een korte inspiratie-tour door mijn huis

Zij die mij beter kennen, weten dat ze verplaatst mogen worden. Vastgepakt, versleept of zelfs geleend. Maar degene die zich voor het eerst in mijn huis begeeft, gaat behoedzaam te werk. Vaak van een onnatuurlijke verre afstand staan ze te kijken. Naar, jawel, mijn stenen. Voorovergebogen en soms zelfs met de handen op de rug. Alsof het giftige kikkers zijn. Die als je maar niet stil genoeg staat, plotseling in je nek springen. "Je mag ze gewoon pakken, hoor!", moedig ik aan.  En dan begint de transformatie van 'op de hoede zijn' naar pure gretigheid. Ze worden opgetild van hun plekken. Meegenomen naar de schuifpui waar de zon naar binnen schijnt om daar de regenboogjes in de stenen te ontdekken. Ik hoor een verbaasde "ohh", als een ruw stuk wordt omgedraaid en een prachtig lijnenspel op het kale buikje van de steen zichtbaar wordt.  Het leukste vind ik familie en vriendinnen die bijna achteloos een steen naast zich op mijn bank beetpakken. En al babbelend met die steen zitten te wriemelen. De stenen in mijn huis zijn geen pronkstukken. Ik zie ze als shiny gebruiksvoorwerpen. Die ook nog eens heerlijk aanvoelen. 

Op de foto bovenaan zie je mijn labradoriet palmsteen. Het is niet een steen die ik uren in mijn hand houd omdat hij zo lekker voelt. Nee, zijn huidje is beduidend minder glad dan die van bijvoorbeeld de amethist of de rozenkwarts. Deze labradoriet is een echte kijksteen. Als de zon schijnt neem ik hem mee naar buiten. Terwijl ik op mijn loungebank zit en geniet van alles wat zoemt en fluit in de bloemen en bomen, kijk ik naar deze steen.
Beweeg hem van links naar rechts tussen je vingers en de kleuren verspringen voor je ogen. Van blauw naar groen en sommige stukken zijn geel en bruin/oranje. Het is een hele ruimtelijke steen, sommige stukken kleur liggen diep weggezonken met daaroverheen, meer aan de oppervlakte, weer een andere kleur. Ik noem deze labradoriet wel eens mijn toverbalsteen. 

De labradoriet bewaar ik samen met nog wat palmstenen en bollen in een mandje dat ik ooit bij een kringloopwinkel scoorde. Zo ligt de oplader van de telefoon niet meer lomp over de bank gespreid, maar keurig in het mandje met de stenen onder het stopcontact. En dit is dus het mandje waaruit familieleden en vriendinnen vaak achteloos een graai doen :) 

Jaaa ook De Edelstenenjungle & ik komen niet onder corona uit. Helaas... Zoals sommigen van jullie weten, heb ik naast De Edelstenenjungle een baan in de zorg. Nu zijn ringen sowieso al niet zo hygiënisch, in deze tijden draag ik ze helemaal niet. Dus daarom liggen ze veilig bij elkaar in één van mijn bergkristalgeodes. Te wachten op betere tijden. En die komen, hoor. 

Zomaar een uur verder zijn op een druilerige dag, dat kan met een grote schaal, eveneens een tweedehandsje, en wat van je lievelingsstenen die je wegplukt van hun vaste plekken. Geregeld gooi ik alles om. Op deze schaal, hier op de salontafel, maak ik wat composities van de stenen en frutsels waar ik op dat moment zin in heb. Hier voeren vrolijke calcieten en gouden driehoeken (de combinatie van bergkristal, amethist en rozenkwarts) de boventoon. Ik zal misschien onbewust behoefte hebben gehad aan blijheid en harmonie.
Erg leuk en verrassend om geregeld te doen. Haal eens alles van zijn vaste plek en je zult zien dat bepaalde stenen opnieuw glans krijgen. Figuurlijk dan hè , stoffen moet je ze ook gewoon zo nu en dan! En oehh... doe dat niet met de stofzuigerslang even snel tussen de stenen door. Het amethistpuntje achter de bergkristalgeode, ligt in de stofzuigerzak :0 

"Als 'ie maar niet in de maag van de vis belandt...", fantaseer ik erop los met mijn kleine neefje naast me. De ring op de bergkristalcluster zat ooit om de wijsvinger van mijn oma. Ik was acht toen zij stierf en jaren later, via mijn moeder, kreeg ik de ring. Oma bemoeide zich zelden met ons kinderspel. Vanaf haar stoel, wriemelend aan haar ring, keek ze liefkozend toe. Geregeld draag ik de ring. En anders pronkt hij om de wijsvinger van mijn moeder óf hier. Ik vind het tof om structuren van stenen terug te laten komen in hun achtergrond. Hier vind ik bijvoorbeeld echt dat de stippen van de vis, de 'stippen' van de aragoniet versterken. 

En ja, ook hier viert de plaatselijke kringloopwinkel hoogtij: haal er eens wat kettingen, sloop ze en transformeer hen tot kralengordijnketting! Je kunt het zo kitscherig maken als je zelf wilt. Ik hier, had zin in oranje, rood en bruin. Tussendoor zitten tijgeroogkralen, die bekend staan om hun werking om negatieve energie buiten de deur te houden. Ik kan je zeggen, er is nog geen negatief persoon door deze deur naar binnen gekomen ;)

"Pauw, pauw, pauw, ik ben mooier dan jou!", zingt de celestien achterin het doosje. Deze homp staat op mijn nachtkastje en desondanks dat ik wat sceptisch ben tegenover werkingen van stenen op het fysieke gestel, moet ik bekennen dat ik veel sneller in slaap val sinds deze knapperd naast me ligt. Al is het maar gewoon omdat ik rustig word van het kijken naar de steen voordat ik de lamp uit doe. Voor mij werkt 'ie!
Ik heb wel eens van mensen gehoord die erg gevoelig zijn voor de energie van stenen, dat de celestien een heftige kan zijn. Zij hebben last van oorsuizen als ze de steen te dicht bij hun hoofd hebben staan. Een zetje naar achteren is meestal genoeg om hem zijn slaapverwekkende uitwerking te laten geven. Bij mij kan hij gelukkig lekker dichtbij staan. Grappig, ervoor ligt een cadeautje. Een ruw stuk paarse fluoriet waarvan ik geen idee heb waar 'ie nu ligt. Zo meteen na deze blog geschreven te hebben, eens op paarse fluoriet-jacht door het huis. 

Naast edelstenen barst het hier van de planten. Vandaar mijn keuze voor de bedrijfsnaam De Edelstenenjungle, om dicht te blijven bij waarom het thuis zo fijn is. Planten & stenen laten zich zo schattig met elkaar matchen... Een combinatie van bergkristal, rozenkwarts en mosagaat op, jawel, een bedje van mos. 

En dan neem ik je tot slot vanuit het huis nog even mee naar de auto. Deze magnesiet en aragoniet zocht ik puur uit op de kleuren van mijn auto. Zetten ze aan tot actie terwijl ik vaak in de file sta? "Jammer dan!", riep ik in het naar wierrook geurende esoteriewinkeltje. Pas na googelen thuis, las ik dat de magnesiet geduldig en kalm maakt en dat de aragoniet óók al geduldig maakt en je helpt de files...ehm, de dingen, te accepteren zoals ze zijn. Wat een toevallige voltreffer, toch?! Ze blijven in mijn auto en ja, vooral de magnesiet gebruik ik als stressballetje als ik stil sta. 

Als je je nou afvraagt of je nu alle inns en outs van mij en mijn stenen weet, kan ik je teleurstellen. Of juist geruststellen. Het antwoord is in ieder geval: "Nee!" Een blog over mindfulnessoefeningen die ik doe met mijn stenen en hoe ik mijn kristallen reinig (nou doe ik dat laatste zelf niet zo heel hoogstaand, maar graag zet ik eens wat verschillende methodes uitéén) zitten in het spreekwoordelijke vat. 

Oh jongens, graag eindig ik met het verzoek dat ik eigenlijk in de eerste zin van deze blog al wilde uitbrullen: Gooi vooral jouw eigen, persoonlijke steneninspiratie-tour hieronder neer in de reactie! Ik ben echt benieuwd!

Tot gauw!


Reactie plaatsen

Reacties

Marlijn
een jaar geleden

Wat een heerlijk kabbelende blog. Ik wil je stenen voelen! :D en ik wacht met smart op je tweede blog.

Pien
een jaar geleden

Ooohhh, wat gezellig. Mooie foto’s.

Suzan Van Eerdt
een jaar geleden

Fanastische blog. En wat ziet de site er mooi uit zeg! Ik wil nu nog meer stenen en planten in huis!